Merhaba ben Gönül,

Sizler gibi bir anneyim. Fazla duygusal biri değildim, hatta böyle yazılar yazacak biri hiç değildim, ama annelikten sonra birçok şeyin değiştiği gibi bu yönüm de değişti. Anneliğin büyüsü sanırım . Ve hayatta kendinizden daha çok düşündüğünüz çocuklarınız her şeyiniz olunca duygusal anlarda kaçınılmaz oluyor. Hele 2 çocuktan sonra 🙂

Bazen tatlı bir sözleri yorgunluğumun gitmesine yetiyor. Bu zor dönemlerin de bile kendi sabrıma inanamıyorum. Kahraman anneyim diyorum sık sık kendime bazen de gülüyorum bu halimize. Bitmiyor ki bu çocukların dertleri 🙂

Evet 14 yaşında bir oğlum, 2 yaşında bir kızım var. Çocuklarımızın zor iki dönemini yaşıyorum. Biri ergenlik, biri 2 yaş sendromu denilen dönemde. Aralarında ki yaş farkından dolayı birbirlerine de destek olamıyorlar. Yine bana; yani anneye iş düşüyor. Biri ben ben derken diğeri istemiyorum, bana karışmayın benim hayatım diye dolaşıyor etrafta.  Sorarsanız nasıl baş ediyorsun, diye? İnanın ki bende bilmiyorum! Dediğim gibi kahramanlık biz annelerin ruhunda var…

Bizler bu dönemleri nasıl geçirdik hiç hatırlamıyorum. Anneme sorduğumda, siz de böyle şeyler yoktu cevabını alıyorum. Peki zamani çocuklarına özel bir şey mi bu durumlar arkadaşlar. Bitmiyor dönemleri ve dertleri…

Fazla uzatmak istemiyorum, her şeye rağmen biz kahraman anneleriz. Başa çıkamıyacağımız sorun yok 🙂 Sevgiler…