Kadın anne olduktan sonra çalışma hayatına geri dönmeli mi, çocuğu için iş hayatını bırakmalı mı? son zamanlarda bu konu çok konuşuluyor. Bir tv kanalının düzenlediği ankette bile ”Kariyer mi, annelik mi?” diye iki şeçenek sunulmuş. Kadın hem çalışıp hem anne olamaz mı yani? Olamaz diyenler var maalesef ama genelde varılan ortak düşünce, ilk 3 sene çocuğun kişiliğinin gelişmesinde anne ile olan bağın çok önemli olduğu. Bu durumda anne çocuğu için ilk 3 sene iş hayatını bırakarak çocuğuyla ilgilenmeli. 3 yaşından sonra çalışma hayatına isteğine göre geri dönebilir. Peki herkesin bu şartlara uyabilecek maddi imkanı var mı? 3 sene ara verdikten sonra iş bulmak kolay mı?  Bence ”Bir anne çalışmalı mı, çalışmamalı mı?” diye konuşmak yerine bu sorulara çözümler bulunmalı!

Aslında işin görünen yüzü çalışma hayatına devam ya da bırakma tercihinin kadınlara ait olması. Yani anne olduktan sonra şartlarınıza göre, işe geri dönüp dönmeme tercihi size ait. Bunu isteyerek yaparsınız ya da istemeden; ama kendi şartlarınıza göre kararınızı alırsınız. İşin görünmeyen tarafı ise bu kararı çalışanına bırakmayan işverenlerin olması. Bazı işverenler bu tercihi kadına bile bırakmadan, anne olduktan sonra işine son veriyorlar. ”Böyle bir şeye hakları yok”, diyebilirsiniz ama işi kılıfına uydurunca istediklerini yapabiliyorlar, tıpkı bana yapabildikleri gibi. Nasıl mı ? Size yaşadıklarımı şöyle özetleyebilirim;

Bunda 5 sene önce  ben de hem kariyer yaparım hem çocuk yaparım idealerinde biriydim. Hamile olduğumda bile iş performansımda hiç azalma olmadı, üstelik hamileliğimin son gününe kadar çalıştım. Bunu mecbur olduğum için değil işimi sevdiğim için yaptım. Doğum iznindeyken bir elimde bebeğim, bir elimde telefon evden işe destek verdiğim anlar oldu. Benim için sorun değildi işimi sevdiğim için her şekilde çalışabilirdim.

Bana zor  gelen raporumun bitmesine 1 ay kala oğlumu sütten kesmem oldu. İşim gereği sürekli dışarıda olduğumdan süt sağacak ne ortamım ne zamanın olmayacaktı, tek çözüm oğlumu sütten kesmekti. Çalışan bir annenin yapabileceği en büyük fedekarlık bu olmalı! Bunun dışında güvenebileceğim bir bakıcı buldum ve doğumdan 1 ay önce bizimle yaşamaya başlattım. İşe dönebilmek için gerekli düzenlemeleri yapmıştım. Her şey tamamdı gönül rahatlığıyla işe dönebilirdim!

İşe geri döndüğüm sabah işe başlıyacak olma isteğim ve mutluluğum hüsrana uğradı. Sevgili patronum ve müdürüm artık anne olduğumu, çocuğumun iş performansımı azaltacağını gerekçe göstererek işten çıkarıldığımı söylediler. Anlamadığım çalışan erkek arkadaşlarımızın da çocukları var ve bu onlar için sorun olmazken kadınlar için neden sorun olarak gösteriliyor? Üstelik işim için bu kadar fedakarlık yapabilirken, bu şekilde beni işten çıkarmaları haksızlık değil mi?

İlk başlarda bu durumu kabul etmedim, İş hukukunun bana sağladığı hakları kullandım ve işime geri döndüm. Döndüm ama her şey değişmişti. Çeşitli zorluklar çıkarıyorlardı önüme. ”Aracın bugün ağrızalı, taksi, metro gibi imkanları kullan…” Bunun gibi birçok sorun çıkarmaya başlamışlardı. Beni en çok zorlayan üzerimdeki psikolojik baskı oldu, ”İstenmediğin bir yerde neden duruyorsun!” Sonunda onların istediği gibi işten ayrıldım. Tek suçum anne olmam ya da bir kadınla çalışmak istemeyen işverenlerimin olmasıydı! İşimi nasıl yaptığım, sorumluluklarımı en iyi şekilde yerine getirmem patronum için önemli değildi. Onun için önemli olan bir anne olmamdı.

İş hukukunda çalışanı koruyucu yönde birçok kanun var. Bunlardan biri performans düşüklüğü gibi nedenlerle bile işinize son verilemez. Anlayacağınız işverenin çalışanının işine istediği gibi son verme hakkı yok, üstelik anne oldun işine son veriyoruz gibi nedenlerden sizi işten çıkaramazlar. Mahkemeye başvurup işinize geri dönebiliyorsunuz. Buraya kadar her şey iyi; ama işe döndükten sonra üzerinizde uygulanan psikolojik baskı ve iş imkanlarını zorlaştırmaları gibi konulara da çözüm bulunmalı. Şonuçta her kadının çalışma hakkı her çalışan kadının anne olma hakkı var. Anne olmak kadınların çalışmasına engel görülmemeli!