Bebekliğimi hatırlamasam da kızımla olan günlerimden anlayabiliyorum ilk kaygılarını, sevgini, korumacılığını. Her hastalığımın sonundaki yorgunluğunu, uykusuzluğunu. Ben iyileştiğim de gözlerin uykudan kapansa bile yüzünün gülümsemesini, sonunda sen de hasta olsan da bana yemek hazırlamak için ayağa kalktığını, her yediğim lokmada aldığın hazzı, her gülümsememde içinin sevinçle dolmasını, ilk okul heyecanını. Arkadaşlarım olsun diye çabalarını, parklarda çocuklarla koşturdukca sevinip, terleyen sırtıma mendiller koyama çabalarını.

Büyüdüm, artık hatırlıyorum. Beni okula gönderdikten sonra öğretmenlerime beni soruşunu. Derslerimdeki başarımla mutlu olup, başarısızlıklarımı telafi etmeye çalışmalarını. Değişen eğitim sistemine inat benimle öğrenci oluşunu. Hastanede hasta yatarken bile benim için ingilizce kelimeler buluşunu, onları teker teker yazışını. Üniversiteli olduğumdaki heyecanını, benimle ilk kayıtlara gelişini:)  Bana, o ilk heyacanımda arkadaş oluşunu. Hatırlıyorum, ”Artık mezunum” dediğimdeki sevincini.

Artık iş bulma zamanım geldiğin de benimle arayışlarını, bana yardım edişini. İşe girdikten sonra peşimden gelip bana göz kulak oluşunu. Evleniyorum anne dediğim zaman, buruk mutluluğunu. Benim için dua edip evine dönüşünü! Her aradığın da ”Nasılsın kızım,” derken endişeli sesini. Anne oluyorum dediğim de anne anne olma heyecanını, bebeğimi kucağıma aldığımda omzumdaki elini. Her an yanımda oluşunu, bebeğime sevgiyle bakışını. Yanımdan ayrılmayışını, hem bana hem küçük kızıma koşuşunu…

İyi ki varsın anneciğim, iyi ki varsın sevginin en güzeli…

Başta annem olmak üzere tüm annelerin anneler günü kutlu olsun…