Bugün Eylül ile rolleri değiştirdik: O anne ben Eylül oldum. Eylül olmak gerçekten keyifliydi ama Eylül için anne olmak pek öyle olmadı…

Bakın evcilik oyunumuz da neler yaşandı: Her gün olduğu gibi Eylül yanıma geldi ve ”Anne canım sıkılıyor benimle oyun oynar mısın, lütfen lütfen”, diye ısrar etmeye başlayınca, ”Hadi evcilik oynayalım. Sen anne ol ben Eylül”, dedim. Gözleri parladı ve heyecanla kabul etti. (Annemin yerine geçiyorum yaşasın…)

Oyun başladı ve ilk olarak ondan yemek istedim: ”Anne karnım acıktı.” Oyuncak tabaklarıyla yemeğimi getirdi. Ağlayarak, ”Bunu yemek istemiyorum”, dedim. Yemek konusunda ısrar etmedi, ”Tamam kızım, yeme.” Devam ettim Eylüş olmaya: ”Hadi anne kurbağalarımla oynayalım.”  ”Tamam”, dedi sevinçle. Oyunda kazanamayınca ağlamaya başladım. Onun elindekileri aldım. Onu isterim bunu isterimlere devam ettim. O, anne olarak bir şeyler yapmalıydı; ama ne yapacağını bilemeden şaşkın gözlerle bana baktı. Sonra ”Olmaz kızım”, diye anlatmaya çalıştı. Eylül dinler mi, ayaklarım havada ağlamaya devam ettim. Sonunda pes etti ” Ben anne olmak istemiyorum”, diye ağlayarak odayı terk etti 🙂

Yanına giderek, ” Anne olmak sıkıcı bir şey değil kızım. Sadece böyle davrandığın zamanlar, ben daha çok yoruluyorum. Bak, sen kendine bile dayanamadın! Keşke her istediğimiz olsa; ama üzgünüm…” dedim.

Ertesi gün, suyunu kendi şişesine dolduran, usulca ellerini yıkayan, yemeğini kendi yiyen, olur olmaz şeylere ağlamayan, ayakkabılarını kendi giyip çıkaran; kısacası kendi işini kendi halleden bir Eylül vardı karşımda 🙂

İtiraf ediyorum ki çocuk odaklı bir anneyim. Bazen çocuklarımıza gerektiğinden fazla önem veriyoruz ve onlar bunu çok güzel kullanıyorlar. Aslında onlar kadar bizlerin de önemli olduğunu onlara göstermeliyiz ki büyüdükleri zaman o saygıyı ve değeri bize versinler. Basit bir örnek vereyim size: Geçenlerde Eylül ile birlikte dışarı çıkmamız gerekiyordu. Benim elim kolum dolu ayakkabılarımı giymek üzereyim, küçük hanım ayaklarını uzatıyor terliklerini giydirmem için ”Dur Sezen”, dedim. ”Yalnış giden bir şeyler var…” Yalnış olan her istediğinde benim onun yanında olmam, yapabileceği işleri benim yapmamdı. Çocuklarımızı seviyor, ilgeleniyor olmamız her istediklerini yapmak zorundayız anlamına gelmiyor!