Bu soru nerden geldi aklıma? Bildiğiniz ikinci çocuk hikayesi. Ne diyor büyüklerimiz  ”Tek çocuk olmaz, bir kardeşi olmalı mutlaka; ona arkadaşlık etmeli, büyüyünce birbirini kollamalı, sevmeli…”

Bunun garantisi var mı peki? Her kardeş birbirini kollayıp, seviyor mu? Ya da şöyle sormalı, ”Çocuğunuz yalnız büyümesin, bir kardeşi olsun.” mantığı doğru mu? Kardeşi olmayan çocuklar yalnız mı büyüyor? Arkadaşlıkla kardeşlik kavramı, aynı yere konulabilir mi?

Bu soruları Eylül adına cevaplayamam. Bir kardeşinin olması onun hayatını nasıl etkiler? İlerde ” Benim niye bir kardeşim yok? ” deyip, eksikliğini hisseder mi? Şimdiden bilemem! Ya da herkes için kardeşlik kavramı aynı mı? Onu da bilemem. Ama benim için kardeşlik kavramını size anlatabilirim!

Benim Bir Kardeşim Var

Yalnız büyümedim, yanımda hayatı paylaştığım bir kardeşim vardı. Paylaşmayı onunla öğrendim, ilk arkadaşım da o oldu. Beraber büyürken birbirimize yaslandık. Konuştuk, dertleştik, güldük. Yeri geldi kavga ettik, kızdık, sinirlendik, küstük, barıştık. En iyi sırdaşım oldu. Güç aldım ondan; çünkü varlığı çok şey ifade ediyordu. Büyüdükçe zevklerimiz, hayata bakışımız değişti. Farklı iki birey olduk. Zevkler farklı, tarzlarımız farklı oldu. Hatta farklı şehirlerde yaşamaya başladık; ama gecenin bir vakti, canım zeytin ekmek çektiğin de o küçük kızları hatırlıyorum. Yataklarından kalkıp, anne ve babaları uyurken; mutfakta, zeytin ekmek ve soğan partisi yapan o küçük kızları… Evet farklı şehirlerde olsakta, gecenin bir yarısı canım zeytin ekmek çektiğin de ”Hadi sende soğanını al da gel” diyebildiğim bir kardeşimin olması, dünyadaki en güzel şeylerden biri. Eğer o olmasaydı hayatımda, keşke benim de bir kardeşim olsaydı derdim…

Arkadaşlıkla Kardeşlik Kavramı, Aynı Yere Konulabilir Mi?

Kardeşlik benim için çok şey ifade ediyor. Arkadaşlık ve kardeşlik kavramı, aynı yere konulabilir mi demiştim. Ben koyamam. Hayatımda çok arkadaşım oldu ve çoğu değişti. Ama kardeşim hep benimle ve hiçbir arkadaşım, onunla yaşadığım anılar gibi anılar bırakamadı…

Herkes Bu Kadar Şanslı Mı?

Herkesin bu konuya bakışının farklı olduğunu biliyorum. Her kardeşinde böyle hissetmediğini! Nice kardeşler var ki kardeşlik duygusunu bilmeyen. Hatta birbirleriyle konuşmayıp düşman olan. Bir anne ve baba için en üzücü şeylerden biri de bu olsa gerek! Bu durumda yine de herkesin bir kardeşi olmalı mı? Çocuğunuz için bir kardeş, olmazsa olmazlardan mı?