Bir çok annenin hayat kurtarıyor dediği televizyonun; çocuklarımızın konuşma, okuma ve düşünme becerisini olumsuz etkileme, dikkat dağınıklığına yol açma, iletişim bozukluğu, dil gelişimini geciktirme, sosyalleşmelerini engelleme gibi bir sürü olumsuz etkisinin olduğunu biliyor muydunuz? Eylül’ün doktoru bizi uyarana kadar biz de bilmiyorduk! Doktorun kullandığı cümle, ”2 yaşına kadar tv izlemesi yasak” olmuştu.

Bunu yapabildim mi? Evet, zordu ama yapabildik ve gördüğüm televizyonun hayatımıza ne kadar girmiş olduğuydu. İşten geldiğimiz gibi ilk yaptığımız kumandaya basmak. Sanırım evdeki sessizliği böyle bozuyorduk. Ben bunu radyo dinlemekle telafi ettim, çok da güzel oldu. Konuştuğum bir çok anne, televizyonu hayatlarından çıkaramadıklarını ya da bunu istemediklerini anlatıyordu. Özellikle yemek yedirirken televizyon izletmek, onlara yardımcı oluyormuş. İtiraf etmeliyim ki Eylül’ün yemediği dönem bunu bende düşündüm. Evet bir yemedi, İki yemedi sonrasın da ona göre bir düzen kurmayı başardım. Ama bunu televizyonla yapmadım. Arada keyif yapıyoruz tabi ki. Misafir geldiğinde ya da sevdiği bir çizgi flim olduğunda. Televizyon karşısında yemek, onun için bir alışkanlık değil, dediğim gibi keyifli saatler oldu.

Misafirliğe gittiğimiz zamanlarda ev sahipleri  anlayışlı bir şekilde televizyonu kapatıyorlardı. Bunun için ne kadar teşekkür etsem az. Onlar için, bir düğmeye basmak olsa da çoçuğunuzu büyütürken çevrenizin rolü çok büyük oluyor…

Sıkıldığım zamanlar sık sık dışarı çıktık. En yakın parka gittik. 1 yaşına kadar, parkta meyvesini yerken, abla ve abilerini izledi. Temiz hava ona da bana da iyi geliyordu. Büyüdükçe salıncakla tanıştı. Sonrasın da diğerleriyle…

Bazı sabahlar kızımı alıp kahvaltıya götürdüm, alışveriş yaptık. O daha 1 yaşındaydı ama ben ona da soruyordum, ”Bunu beğendin mi, bu nasıl?” Anlıyacağınız alışveriş yaparken bebeğiyle konuşan annelerden biri de bendim. Kitap okuduk, oyun oynadık, karşılıklı sohbetler ettik. O daha çok dinleyen taraf oluyordu, şimdi ise konuşan 🙂 Kısaca 2 yaşına kadar televizyon hayatımızda o uyuduktan sonra oldu. 2 yaşını doldurunca uygun çizgi flimleri, günde 1 saat olmak koşuluyla izletmeye başladık.

Televizyonu hayatımızdan çıkarmak eşim ve benim için pek kolay olmadı; ama Eylül’ün bizlerle daha çok vakit geçirme şansı oldu. En azından ben yemek yaparken o da tencere ve tavalarıyla, oyuncaklarına yemek pişirebiliyor…